Montes de Guillade

No mes de marzo do 2011 aprobouse o proxecto SILVAPLUS para investigar e fomentar o uso de biomasa forestal da zona sur de Galicia e norte de Portugal, con destino á produción de enerxía. Participan como socios desta iniciativa a Asociación Forestal de Galicia (AFG), e os concellos de Tomiño e Ponteareas, ademais da Consellería de Medio Rural e a Asociación Forestal de Portugal (Forestis). A UE achega 565.000 euros en dous anos.

Ver noticia ampliada na web de BIOMASS

Tamén na web do Concello de Ponteareas

E na web da AFG (Asociación Forestal de Galicia)

A Consellería de Medio Rural publicou a ORDE do 27 de decembro de 2011 pola que establecen as bases reguladoras das axudas para o fomento da silvicultura en bosques no medio rural, en concorrencia competitiva, cofinanciadas co Fondo Europeo Agrícola de Desenvolvemento Rural (Feader) no marco do PDR de Galicia 2007-2013, e se convocan para o ano 2012.

Entre o 7 de xaneiro e o 6 de febreiro de 2012 estará aberto o prazo para solicitar as axudas para o fomento da silvicultura en bosques no medio rural.

Actuacións obxecto de axuda

• Rareos en masas de coníferas con diámetro normal medio da masa inferior a 12 cm.
• Rozas previas ás podas, e podas en masas de coníferas.
• Tratamentos silvícolas en masas de frondosas caducifolias, sobreiras e aciñeiras con diámetro normal medio da masa comprendido entre os 10 e os 20 cm (consideraranse como tales aquelas cun mínimo dun 80% de superficie ocupada por frondosas caducifolias, sobreiras e aciñeiras e cunha densidade mínima destas de 400 pés/ha).

Ver aquí a Orde da convocatoria.

Ver un resumo máis ampliado das axudas na web da Asociación Forestal de Galicia (AFG)

Agora que assistimos, ó fim traumático e planeado por devastacion, de tudo o que dá sentido, beleza, e grandeza á vida humana. Começando pelo mundo natural, sem o que non poderemos existir como seres corporeos, mas sobre tudo como entes dotados de entendimento, sensibilidade e afan de bem comun.
Debemos pois considerar o progulema da radical decadencia do mundo natural, integrando o agricola  com o non agrícola, e reflexionando sobre a totalidade. Várias realidades singulares interconectadas, os bosques, a agua, e a qualidade das terras, ha que pensar propostas que rompan o conformismo prevalescente.
Fai falta ensinar, que tal investigacion non pode realizarse com espírito utilitarista, restaurar a natureza para alcançar melhores e mais duradouros rendimentos, como fan os partidários da «substentabilidade», senon que a primeira conviccion debe ser o considerar a natureza como valiosa em si e per si, e só secundáriamente como meio para o desenvolvimento da vida humana.
Tal enfoque leva a unha posicion de magnanimidade civilizatória, de amor desinteresado, preguntandonos que debemos facer pela natureza, mais que o que podemos receber dela. Isto subsume o conflito existente entre os seres humanos e a biosfera, no outro polo da contradicion a nossa colaboracion com a natureza para alcançar a superacion do actual estado de cousas, tanto em nos como nela mesma.
Restaurar a natureza pela sua magníficencia em si, e non pola sua utilidade, significa que ó comprometernos em tan exigente labor, nos auto restauramos,  nos construimos a nós mesmos como suxeitos melhores, pois nesta obra entramos em combate necessariamente, com todas as formas de destructividade que son próprias da modernidade, a aniquilacion da liberdade interior, política e civil, a desarticulacion da civilizacion, a trituracion da vida espiritual, a nadíficacion da essencia concreta humana.
Recuperar a coberta arborea autoctona, com drásticas reduccions da superfície cultivada, fomento do pastoreo, isto pode em última instancia reverter o processo  de dexeneracion biolóxica dos seres vivos, que a modernidade por ansia de poder e cobiça desencadeou. Os massivos rompimentos de terra, resultan em decadencia pecuniária e agrícola, e portanto em declíve povoacional. Se a vexetacion arborea se deteriora mais alá dum certo límite, producese com rapides a desertificacion e a merma dos cultivos. A superfície rescatada á agricultura debe ser devolvida ó bosque, se bem é ínegabel que a chuvia fai o bosque, tamen é verdade que o bosque atrae a chúvia. Com um rexíme de chuvas melhorado, e com terras fertilizadas de natural maneira, bastaria a metade da superfície semeada de cereal, para alcanzar a mesma colheita.
As pastorias, som clave de bóveda dum ordem económico satisfactorio, a lan, o couro, a carne, o leite, e o esterco fundamental
¡¡ Mais vale cagalhon de burro, que bendicion de obispo !!
Faltando os montes, faltarian os gandos, pois a importancia da arbore é básica para a gandeiria natural, quando o bosque morreu, os animais desapareceron quase por completo, pois os rebanhos xa non podian manterse como antano, quando pastaban ó abrigo dos carbalhos, dos acibinhos, dos vidueiros, as acinheiras, os freixos, os amieiros, as sobreiras, as oliveiras, as avelendas, os castanheiros, e os teixos.
Antigamente vivian grandes quantidades de xentes dentro do bosque, combinando as frutas e plantas silvestres, o mel, o gando, a caza e a pesca, com unha certa dose de cereal, conseguida nas rozas e complementada com algum cultico horticula. Facian cabanas com  colmo e xuncos, unhas circulares, outras quadrangulares,  em núcleos de doze e duas por família. Proporcionaban ós bosques grande carga povoacional, formada por xentes que vivian em íntima union com a natureza, disfrutando de sensacions, que o individuo contemporâneo atrapado nas cidades, e dotado de faculdades atrófiadas, non pode nem imaxinar.

Unha nube de ameaça paira sobre a água que é nossa. Intereses ílicitos esperan a oportunidade de facer negocio. Os abutres planeian sobre o futuro das xentes, as suas cabezas de cen olhos vixian, e as suas mentes retorcidas conspiran o engano.
Non debe servir a cobiza de particulares o que é de todos, sobre tudo se se trata dum bem tan essencial como este, fundamental para a vida. Este é um factor estratéxico de primeira importancia, ha que defendelo pois é necessario para tudo, sem agua non queda quase nada.
A melhor maneira seria redestribuila, e facela Comunal. Desta maneira salvariamola da propriedade privada, e das industrias xestoras do liquido elemento.
Urxe salvar o bosque profundo, impedir que o eucalipto penetre nas chans, taponar os desagues feitos, resuscitar a lagoa de Fonte Lagarta.                  Procuremos encharcar o mais posibel a terra deste planalto maternal, manter a harmonia natural, evitando conspurcar com productos quimicos, esta menina d’olhos d’agua, e que todas as ninfas-libélulas dancen, celebrando o «Argé» da sua cantarina fermosura.

Eira Comunal

O Irman Tilo, que pode alcançar os quarenta metros de altura, e transpira oito veces mais agua que o pinheiro, e unha fonte inmensa de mel, e as suas folhas infusionadas dan a tranquilidade, é alimento para os gandos, o aceite aromático das suas sementes semelha a oliveira, e tem propriedades medicinais na albura, nas flores e nas sementes.
Tudo sem deixar de lado a madeira, que serve para carpintaria fina, para carbons de desenho, a casca dos seus ramos utilizase em cordeleria, e a sua lenha é excelente.
E probabel que tenha sorpreendido a quem pensa que o único aproveitamento das árvores é a madeira, erro que resulta da ruptura entre flora silvestre e alimentacion humana, do qual resulta que hoxe só tenhen unha útilidade, o ser cortados para benefício de madeireiros e outros, o que leva á  destrucion massiva do bosque, ó contrário doutros usos que exigem a sua conservacion e fomento.
Mas a útilidade maior de todos eles, reside na axhibicion da sua maxestuosidade, vitalidade e beleza inmarcessiveis, proporcionando ó espírito humano um exemplo da grandeza e excelencia da natureza.

Féliz R. M.

OS CEREAIS NATURAIS E INTEGRAIS

Apesar de ser comprados em tendas naturistas, e por conseguinte bastante caros, os saquinhos de quinhentas gramas de farinha integral, de variados cereais, entre eles o trigo, a cebada, a aveia, o centeio, etc…
Penso eu, que eles por si solos xa serian capaces de acabar com a fame no mundo. Disolvendo a farinha lentamente na água fria, adicionase sal e levase ó lume durante quarenta e cinco minutos, remexendo sempre com unha culher de pau, para que non se pegue ó fundo. Podemos tamen botarlhe verduras e legumes, que só fan aumentar as ledícias, e parece ser que é sumamente benéfico pro organismo misturar cereais com leguminosas. Esta convinacion é boa tamen para os animais, senon que lho pregunten a Manuel da Renga, naquel fatídico dia em que se encontrou com um porco, que por muito que lhe cravara o coitelo, non deixava de gritar o condenado

¡¡ A ESTE ENTENDOCHO EU BEM, ESTE ESTA MANTIDO A FARINHA !!

Unha panela funda, metida dentro do frigorífico, sacando um pouco cada dia para aquecer, poderemos comer todas as noites durante unha semana, com prácticamente pouco ou nada mais, por um preço apocalíptico para toda «economia» mal nascida.
As «Papas», feitas com leite, tamen son ínesqueciveis, tais como as de «Oleo de Milho», ou as de «Flocos de Aveia», tan metidas no cerne da nossa infancia.
Despois de dito isto, só pode pasar fame quem quer, ou por ignorancia, que é unha razon de peso, ou pola poucas ganas de comer. Pois ha xente que pensa que isto de comer todos os dias, é unha grande trabalheira.

Léria Cultural

«Verdes prados, verdes campos, odes da minha paixon»
Na actual situacion de declíve acelerado da bioesfera, non basta com idear modelos óptimos de cultivo, pois qualquera das agriculturas possíveis, incluso a mais adequada e benéfica, contem elementos irremediáveis de artifícialidade e regresion dos sistemas biolóxicos
As terras destinadas ó cultivo, debem ser as mais baixas e chans, e nunca se debe laborar mais de um sexto da superfície total, quedando o resto para pastos, devessa e bosque.
As terras labrantias, infiltran menos agua e de pior qualidade que os montes, dan os tres ou quatro primeiros anos boas colheitas, mas logo agotanse se non son bem estercadas, polo que decaen rápidamente, até o ponto, de que grande parte son abandonadas pela degradacion edáfica acaecida.
A fertilidade ha de depender mais do bosque, que do gando, este binómio flora-fauna, aplicado de forma equilibrada, protexe de maneira natural as terras de cultivo, mantendoas em estado de boa saúde permanente.
Aquí ha um importante trabalho a facer, pola nossa terra e por nós mesmos. Debe ser feito por xente com a capacidade suficiente, para saber o que tem entre mans, e a grandeza ética do respeito pela natureza e pelos seus iguais. Unha labor colectiva de amor pelo país, evitando ao máximo as máquinas, fomentando a independencia e a autosúficiencia, eliminando radícalmente a fúnesta labor dos professionais e o trabalho assalariado.
As Xentes que sintan esta necessidade apremiante, que cooperativamente queiran melhorar as suas vidas, o seu entorno vital, potenciar a sua humanidade nunha convivencia fraternal, anticompetitiva,

¡¡ SAUDE E BOMS ALIMENTOS  !!

Agora que imos ter un relevo na Xunta Rectora da Comunidade de Montes de Guillade pode ser un bo momento para presentar novas ideas e propostas en relación coas tarefas pendentes e as prioridades de actuación no futuro máis próximo, e que poidan ser valoradas pola Asemblea e a nova Xunta Rectora. Así que aquí queda unha lista de suxestións aberta para que poidades seguir ampliando nos comentarios do blog.

1. Máxima transparencia e circulación da información (condición básica para garantir un funcionamento democrático):  a única canle oficial de comunicación cos comuneiros/as a día de hoxe prodúcese na Asemblea, pero recibir información unha vez ao ano non parece suficiente a día de hoxe. Dada a maior relevancia de internet, proponse a publicación dun blog oficial da C. de Montes, onde se trasladen as noticias de coñecemento público que se produzan de interese para o monte. Tamén se pide que os comuneiros/as que dispoñan de e-mail o fagan saber, tanto para remitirlles información de interese como para servir de vía de notificación das asembleas que se convoquen (e así aforrar traballo e cartos). En relación con este punto tamén se propón que cada candidatura que se presente ás novas eleccións debe ter un mínimo programa de prioridades e presentalo na Asemblea no turno que se lle adxudique, previamente ás votacións de elección.

2. Non está de máis lembrar que conforme aos estatutos é a Asemblea quen toma as decisións, previo debate e posta en común, e non o Presidente ou a Xunta Rectora. Débese buscar o modo de incentivar o debate, de xeito ordenado, na Asemblea, e non ofrecer as propostas feitas.

3. Ter en conta pero non sobrevalorar a dimensión económica do comunal, e compensala coa dimensión ecolóxica e recreativa e de lecer. Ter unha visión a medio e longo prazo, pensando no futuro do monte, no que imos deixar aos nosos fillos e fillas, e non só pensar na obtención de rendementos no curto prazo. Noutras palabras, pensar nunha liña de desenvolvemento sostible (que se poida soster no tempo)  para o monte.

4.  Medidas de prevención de incendios: Coidar as plantacións existentes: piñeiros, carballos e castiñeiros, eliminar eucaliptos, ampliar cortalumes…

5. Resolver o asunto xudicial da nave de Albelle (recurrir a un novo avogado parece a única vía a seguir) e negociar co inquilino dos helicópteros, atender aos asuntos das extremas con Oliveira e Cumiar.

6.     Valorar a posibilidade de novas plantacións con árbores caducifolias en Albelle na zona onde se cortaron os piñeiros, e tamén na zona da Coalleira (depósitos da auga).

7. Se aceptamos que a escasa ou nula implicación dos comuneiros/as en tarefas de coidado do monte é o maior problema ao que se enfronta a comunidade de montes hoxe en día, e se queremos que todas as tarefas de xestión do monte non recaian só no Presidente ou a Xunta Rectora, debemos buscar camiños para implicar a todo aquel comuneiro/a que se ofreza voluntario, e especialmente aos máis novos da parroquia. Unha canle pode ser a creación de diversas comisións xestoras, encargadas de supervisar zonas con plantacións ou calquera outro labor que se presente e propoñer ideas para a súa mellora. Estas persoas serían as «responsables» de que a zona asignada estivese nas mellores condicións posibles, presentando propostas á Xunta Rectora ou actuando na medida das súas posibilidades. Ao final de ano deberían expoñer o seu labor na Asemblea. A modo de exemplo poderíanse crear as seguintes comisións xestoras:

- Comisión xestora de supervisión da plantación de castiñeiro e carballo en Rebordiños, contra o linde de Uma (4 ha)

- Comisión xestora de supervisión da plantación de castiñeiro na zona do Coto dos Santos (2 ha)

- Comisión xestora de supervisión da plantación de roble americano na presa de Muíños, no linde con Guillade de Arriba (1 ha)

- Comisión xestora da supervisión da plantación de piñeiro enfronte ao heliporto (4 ha)

- Comisión xestora da creación de novas plantacións de caducifolias: na zona de Albelle e na Coalleira.

- Comisión xestora do coidado das 30 has de piñeiro entre a zona do Coto da Pedreira e o Coto dos Santos.

- Comisión xestora da supervisión da eliminación de eucalipto en toda a extensión do monte comunal.

- Comisión xestora de prevención de incendios: cortalumes limpos, puntos de auga…

8.  Crear unha comisión xestora que busque novas ideas e propostas para o aproveitamento do monte, podendo comezar por realizar unha enquisa entre os comuneiros/as (fóra do lugar da Asemblea, pois só asisten a ela normalmente un tercio dos comuneiros/as) para fomentar novas propostas e facelos conscientes das súas responsabilidades. Pódese partir asemesmo da experiencia doutras Comunidades de Montes, como a C.M. de Mouriscados (experiencias con caducifolias, abellas, porcos…) ou a de Uma.

9. Unha proposta para a tesourería é que se faga unha imposición a prazo fixo, por prazo anual ou semestral, do saldo contable, en lugar de telo en conta corrente, pois achegaríanse uns ingresos non desprezables.

A Comunidade de Montes Veciñais en Mancomún de Guillade convoca a todos os veciños comuneiros á celebración da Asemblea Xeral Ordinaria que terá lugar no Auditorio da Casa Cultural de Guillade o día 22 de xaneiro de 2012, ás 14:30 horas en primeira convocatoria, e ás 16:30 horas en segunda convocatoria, coa seguinte

ORDE DO DÍA:

1. Lectura e aprobación, se procede, da acta anterior.
2. Estado das contas.
3. Aprobación para solicitar subvencións
4. Admisión de novos comuneiros e comuneiras
5. Solicitude de arrendo, por parte do inquilino da nave de Albelle, de terreo comunal situado nesa zona.
6. Información xeral
7. Convocatoria de eleccións á Xunta Rectora da Comunidade de Montes, a celebrar o día 25 de marzo de 2012.
8. Rogos e preguntas.

Esta convocatoria envíase por escrito a todos os comuneiros e comuneiras e exponse nos lugares de costume.

Na zona da Encostada hai un marco que fai extrema con 3 parroquias: Guillade, Celeiros e Oliveira. Este marco non hai moito que foi movido e reorientado para que non levase a contraria a unha vella demanda da comunidade de montes de Santiago de Oliveira, que reclama para si unha parte do comunal da parroquia de Guillade que vai dende ese marco ata o campo de fútbol de Guillade, e que supón varias hectáreas de terreo. Así que nunha política de feitos consumados, decidiron este ano limpar tamén un trozo de monte da parroquia de Guillade próximo a este marco e na dirección do campo de fútbol. Por agora, e á espera das oportunas accións de defensa, presentamos unhas fotos do marco en cuestión e da zona obxecto da polémica.

Pinchando na imaxe podes ver o resto das fotos.