Perì Oikonomías I (A agua)
(MOTE)
Descalça vai per-a fonte
Lianor pola verdura;
Vai fermosa e non segura.
(versos d'um cantar velho)
Leva na cabeça o pote,
O testo nas mans de prata.
Cinta de fina escarlata,
saínho de chamalote;
Traz a vasquinha de cote,
Mais branca que a neve pura;
Vai fermosa e non segura.
Descubre a touca a garganta,
cabelos de ouro o trançado,
fita de cor de encarnado...
Tan linda que o mundo espanta!
Chove nela graça tanta
Que dá graça á fermosura;
Vai fermosa, e non segura.
(Luis de Camoes)
Venhem as serenas aguas, Lia e Deva cristalinas, na frescura dos seus tragos, na verdura florescente das súas guirnaldas.
Limpainos da bruta maldade, da cobiza do ouro, cúranos no teu morno vapor de pureza, enrólanos nas ondas do teu río sem tempo, no constante fluír das túas aguas.
Com'a chuva que pinga nas telhas, que corre polos beirais, se desboca polos caminhos do mundo, no seu afán de ver cousas-terras novas.
Tu que cimbras nas fiestras, no rostro das montanhas, regando os campos floridos, as devesas agrestes.
Agua que furas pedra, e arrastras terras do arco da velha, torrentes caminho do mar da nosa vida. Nesta fronteira entre a vida e a morte, entre a fonte e o mar.
Para nós nunca serás un bem económico, sempre máis bem unha companheira-amiga, escondida nas profundezas do bosque, frondosa, secreta, deitada no regazo da nai terra.
Esta é a dádiva máis importante que os montes nos podem dar, librémola do inferno dos químicos, dos venenos nas plantacións dos bosques, da morte industrial.
-AGUA ENGARRAFADA
-AGUA PERFUMADA
-A PISCINA-A SAUNA-OS BANHOS
-A FORZA DOS TEUS MOINHOS
-O ENCORO PARA REGAR OS CAMPOS
-AS FONTES-OS REGATOS-OS RÍOS
-UM MAR DE NUBEMS
Todos os teus tesouros ocultos, toda a túa fortuna inmensa, LIA e DEVA, deusas das aguas, vos que nos regades por dentro, que a vosa chuva dourada caia sobre todos nós, nesta viaxe eterna a um mar infindo de
FELICIDADE
Antonio Argibay Sebastián
chúzame -